Isang tula tungkol sa pera —

Sa kadulu-duluhan ng kalsada ng Lagan, mayroong
labingdalawang magkakapatid mula sa iisang ina,
iisang ama, na nabuhay sa ilalim ng iisang bubong.
Magkakasalo sila sa hapunan, kanya-kanyang kuha
mula sa mga ulam na nakalatag sa bilog na mesa ng Narra.
Nabuhay silang magkakasama sa init ng araw, sa dilim ng gabi,
sa piling ng pundidong ilaw na nakalawit sa tabi ng haliging inaanay.
Ilang dekada rin, sa hirap, at sa hirap, paunti-unti,
dahan-dahan, paisa-isang gumapang at gumagapang.
Naging mabigat ang kisame sa harap ng nag-iisa at matanda nang
haligi na hindi na naiwasang matumba sa kakulangan ng ilaw
sa dilim. Sumabay sa pagguho ang buong bahay sa paligid.

Nang makita ng magkakapatid ang naiwan sa dating tahanan,
pinag-agawan din ng parang ulam lang sa bilog na mesa ng Narra.
Nawala ang dugo, nawala ang ilang taon, sa harap ng pira-pirasong papel,
nawala ang labingdalawang magkakapatid na nagsalo.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s